Ο πόλεμος που ξεκίνησε ο «ειρηνιστής» Τραμπ εναντίον του Ιράν καλά κρατεί εδώ και ένα μήνα. Και τι βλέπουμε; Ένα «αντιπολεμικό» κίνημα να γιγαντώνεται στην Αμερική, αφήνοντας υπονοούμενα...
(προς το παρόν) για αμερικανική ήττα!
Κι αυτό διότι το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης συνεχίζει να κυβερνάει τη χώρα σαν να μην τρέχει τίποτα.
Η ανατροπή του οποίου καθεστώτος διαφημίστηκε από τους Αμερικανούς ως η μόνη λύση, και η μόνη ελπίδα για ένα «ακίνδυνο» πλέον Ιράν.
Οι άλλοι βασικοί στόχοι των ΗΠΑ ήταν (και μάλλον ακόμη είναι) η εξουδετέρωση της δυνατότητας των Ιρανών να έχουν πυρηνικά όπλα, η εξουδετέρωση των πυραυλικών τους εγκαταστάσεων, η διακοπή της όποιας βοήθειας και στήριξης στη Χεζμπολάχ, στη Χαμάς, στους Χούθι, κ.ά, και μάλλον, αν και αυτό δεν λέγεται επίσημα, ο έλεγχος των ιρανικών πετρελαίων (και των Στενών του Ορμούζ).
Δύσκολοι στόχοι, και μάλλον απραγματοποίητοι αν κρίνουμε από τη σθεναρή αντίσταση και αντοχή της Τεχεράνης στη συνδυασμένη επίθεση που δέχεται από δυο στρατιωτικές «υπερδυνάμεις» ταυτόχρονα.
Εκτός κι αν ο πόλεμος αλλάξει μορφή, με τον Τραμπ να αποφασίζει χερσαίες επιχειρήσεις, κάτι που θα αυξήσει τα αντιπολεμικά συναισθήματα των Αμερικανών κατακόρυφα, φέρνοντας μαύρες αναμνήσεις ανάλογων πολέμων στο κοντινό παρελθόν, που σημάδεψαν με μελανά χρώματα την αμερικανική κοινωνία, μεγάλο μέρος της οποίας αμφιβάλλω αν ξέρει κατά που πέφτει το Ιράν…
Εν τω μεταξύ, όσο συνεχίζεται ο πόλεμος, με τα πάμπολλα «ήξεις αφήξεις» του Ντόναλντ, που έχουν μπερδέψει τους πάντες, από τους διπλωμάτες και τους διεθνολόγους, ως και τις χρηματιστηριακές αγορές, ένα άλλο αρνητικό συναίσθημα φουντώνει στην Αμερική, και έχει να κάνει με την άποψη πως οι ΗΠΑ παρασύρθηκαν και χειραγωγήθηκαν από το Ισραήλ στο να επιτεθούν στο Ιράν, μιας και αυτό συμφέρει πιο πολύ το Τελ Αβίβ απ’ ό,τι την Ουάσιγκτον.
Υπάρχουν μάλιστα και ακραίες φωνές στην Αμερική, ακόμη και από οπαδούς του Τραμπ, που τον χαρακτηρίζουν ως «κατοικίδιο» του Νετανιάχου, και πως το Make America Great Again (MAGA) αντικαταστάθηκε από το Make Israel First (MIF).
Σίγουρα υπάρχει κάποια βάση στην εμμονική διαχρονική στήριξη του Ισραήλ από τις ΗΠΑ, που έχουν κοινούς στόχους, αν και οι δυο χώρες διαφέρουν ριζικά σε πληθυσμό, γεωγραφική περιοχή και μέγεθος, οικονομία, και ιστορία.
Διαφέρουν επίσης και όσον αφορά στο τι θέλουν οι δυο αυτές χώρες στη Μ. Ανατολή.
Σίγουρα η Αμερική επιθυμεί σταθερότητα (αν και αμφιβάλλω γι’ αυτό αν κρίνω από όσα έκανε εκεί ο Ομπάμα), ενώ το Ισραήλ επιθυμεί (λένε) την αστάθεια και το χάος στον μουσουλμανικό κόσμο, που αποτελεί την πρωταρχική απειλή για την ύπαρξή του ως κράτος.
Μάλιστα, όπως λένε οι πολέμιοι της συνεργασίας ΗΠΑ-Ισραήλ, οι Ισραηλινοί έχουν πει κατά καιρούς πως δεν τους αρκεί μια αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, αλλά αυτό που θέλουν είναι η πλήρης διάλυση του κράτους, ίσως εμφύλιο πόλεμο, αποσκίρτηση και δημιουργία νέων κρατιδίων, κατακερματισμό δυνάμεων, και στο φινάλε κάτι σαν τη Λιβύη, όπου αλληλοσπαράζονται διάφορες εθνικές και θρησκευτικές φατρίες μεταξύ τους. Και γι’ αυτό παρέσυραν τον Τραμπ, ώστε να φέρει σε πέρας τις επιθυμίες τους.
Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει αν δούμε την πρόσφατη ιστορία, όπου από την ίδρυσή του το 1948 έως και την επανάσταση που έριξε τον Σάχη το 1979, Ισραήλ και Ιράν συνεργάζονταν και συμβίωναν ειρηνικά, με το Ιράν να πουλάει πετρέλαιο στο Ισραήλ, κι εκείνο όπλα (και στρατιωτικές πληροφορίες) στο Ιράν. Μια συμβίωση που έληξε άδοξα με την επικράτηση των Μουλάδων, οι οποίο διατύπωσαν (έκτοτε) τον στόχο της πλήρους καταστροφής του κράτους του Ισραήλ!
Κάτι άλλο που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι και ο χαρακτήρας του Τραμπ, ένας εγωπαθής και (κακοήθης) νάρκισσος, που μάλλον δεν χειραγωγείται τόσο εύκολα, ούτε ακούει τους ειδικούς, πόσο δε μάλλον τον Νετανιάχου, ο οποίος επί χρόνια προσπαθεί να πείσει τους Αμερικανούς προέδρους (με επιχειρήματα) πως θα πρέπει να διαλύσουν κάθε ιρανική πυρηνική φιλοδοξία.
Μόνο ο Τραμπ τον άκουσε, επειδή μάλλον και ο ίδιος είχε τις ίδιες ανησυχίες, αλλά και την εγωπαθή αλαζονεία στο να τις πραγματοποιήσει.
Οπότε, λίγο οι μαζικές διαδηλώσεις στο Ιράν, λίγο η αστραπιαία επιτυχία του στη Βενεζουέλα, και λίγο οι παροτρύνσεις του Νετανιάχου, και δεν ήθελε και πολύ ο Τραμπ για να ξεκινήσει τον πόλεμο, ο οποίος όμως δεν πάει όπως θα ήθελε, και ίσως οδηγήσει τόσο σε πολιτική αποτυχία γι’ αυτόν, αλλά και σε μαύρες εποχές για τον πλανήτη γενικότερα.
Τι θα κάνει τώρα; Ούτε ο ίδιος ξέρει, μιας και αλλάζει απόψεις και αποφάσεις σαν τα πουκάμισα.
Το σίγουρο είναι πως μέσα στη συμπλεγματική μεγαλομανία του, το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να «κερδάει», ή τουλάχιστον να δείχνει πως «κερδάει», και η περιπέτεια στο Ιράν είναι αυτή που θα καθορίσει και την παρακαταθήκη του, εκτός κι αν αποσυρθεί αύριο και ρίξει το βάρος του στην Κούβα (plan B), κάτι που δεν πιστεύω, κρίνοντας από τα διάφορα συμπλέγματα ανωτερότητας που τον χαρακτηρίζουν μέχρι τώρα.
Αν λοιπόν πετύχει (με όποιο κόστος) στο Ιράν, κι αυτό «ξεδοντιαστεί» πυρηνικά και στρατιωτικά, τότε θα μείνει στην ιστορία ως πετυχημένος πρόεδρος (ως ένας Ρούζβελτ), αν όχι, πάμε γι’ αλλού (π.χ. Κούβα), και όπου μας βγάλει…
Άρα το ποιος παρέσυρε ποιον, απομένει να αποδειχτεί. Μάλλον απλά σε αυτή τη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, δυο μεγαλομανείς χαρακτήρες συνέκλιναν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, με θύμα τους το Ιράν (μπορεί και τον κόσμο ολόκληρο).
Απομένει σε εμάς ως απλά πιόνια στην παγκόσμια σκακιέρα να δούμε το τι μέλλει γενέσθαι… και που σε αντίθεση με την Τουρκία, που σε όλες τις παγκόσμιες διαμάχες μένει απ’ έξω, όντας και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ, εμείς πάντα επιλέγουμε πλευρές, και πάντα χάνουμε, ακόμη και όταν η πλευρά που διαλέξαμε νικάει!
ΥΓ– Λέτε ο Τραμπ να διαλύσει το Ιράν, να είμαστε με τους νικητές, και σε λίγα χρόνια τα αεροδρόμια, τα τρένα, και οι τηλεπικοινωνίες μας να είναι Ιρανικά (και τα λιμάνια μας να ανήκουν στους Χούθι;). Αν κρίνω από το παρελθόν, ίσως…
