Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση σε όλους τους τόνους επικαλείται προς πάσα κατεύθυνση το διεθνές δίκαιο, η ίδια δεν το εφαρμόζει, καθώς ανέχεται μέχρι και αυτή τη στιγμή την πολεμική πρόκληση του Κιέβου κατά της πατρίδας μας.
Σύμφωνα με πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας στον φιλοκυβερνητικό Τύπο, η Ελλάδα ενημέρωσε την ΕΕ και το ΝΑΤΟ για το περιστατικό (λες και δεν το έμαθαν) και… αφήνει «ανοιχτό το ενδεχόμενο» διαβήματος προς το Κίεβο.
Δηλαδή, η κυβέρνησή μας το σκέφτεται ακόμα, αν η ωμή και επικίνδυνη παραβίαση των χωρικών μας υδάτων, από οπλισμένα ναυτικά drones, αποτελεί λόγο ενός… απλού διαβήματος. Έστω για τα μάτια του κόσμου
Η επικίνδυνη αδράνεια της κυβέρνησης απέναντι στο ουκρανικό drone στη Λευκάδα
Η αποκάλυψη ότι ένα θαλάσσιο drone στρατιωτικού τύπου, ουκρανικής προέλευσης και φορτωμένο με εκρηκτικά, βρέθηκε κοντά στις ακτές της Λευκάδα δεν είναι απλώς ένα ακόμη περιστατικό ασφαλείας. Είναι μια ηχηρή προειδοποίηση για την επικίνδυνη ολιγωρία της ελληνικής κυβέρνησης και την αδυναμία της να προστατεύσει αποτελεσματικά την εθνική κυριαρχία και την ασφάλεια των πολιτών.
Το γεγονός ότι ένα drone καμικάζι —σύμφωνα με δημοσιεύματα εξοπλισμένο με σημαντική ποσότητα εκρηκτικών— εντοπίστηκε από ψαράδες και όχι από τις ελληνικές αρχές ασφαλείας, εκθέτει ανεπανόρθωτα τον κρατικό μηχανισμό. Πού ήταν το Λιμενικό; Πού ήταν τα συστήματα επιτήρησης; Πού ήταν η περίφημη «εθνική ετοιμότητα» που διαφημίζει καθημερινά η κυβέρνηση;
Ακόμη πιο ανησυχητική ήταν η επικοινωνιακή διαχείριση της υπόθεσης. Η κυβέρνηση εμφανίστηκε αρχικά αμήχανη, αντιφατική και απρόθυμη να ενημερώσει με σαφήνεια την κοινή γνώμη. Ο ίδιος ο υπουργός Άμυνας, Νίκος Δένδιας, παραδέχθηκε αργότερα πως πρόκειται για «εξαιρετικά σοβαρό θέμα» και ότι το drone ήταν ουκρανικό. Όμως το κρίσιμο ερώτημα παραμένει: γιατί χρειάστηκαν ημέρες μέχρι να δοθεί επίσημη εικόνα της κατάστασης;
Η υπόθεση αυτή αναδεικνύει και μια βαθύτερη πολιτική αποτυχία. Η Ελλάδα, χωρίς ουσιαστική δημόσια συζήτηση και χωρίς ξεκάθαρη στρατηγική, έχει εμπλακεί ολοένα και περισσότερο στον πόλεμο της Ουκρανία. Η παρουσία ενός οπλισμένου drone σε ελληνικά ύδατα αποδεικνύει ότι οι γεωπολιτικές συγκρούσεις δεν είναι πλέον «μακριά». Έχουν ήδη φτάσει στην πόρτα μας.
Και όμως, αντί η κυβέρνηση να απαντήσει με διαφάνεια και αποφασιστικότητα, επιλέγει τη γνωστή τακτική της υποβάθμισης και της επικοινωνιακής διαχείρισης. Οι πολίτες δεν γνωρίζουν ακόμη πώς έφτασε το drone στο Ιόνιο, ποιος ήταν ο πραγματικός του προορισμός, πόσο χρόνο παρέμεινε αθέατο και αν υπήρξαν κι άλλα παρόμοια περιστατικά που αποκρύφθηκαν.
Η εθνική ασφάλεια δεν μπορεί να λειτουργεί με αυτοσχεδιασμούς και δημόσιες σχέσεις. Όταν μια χώρα με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Ευρώπη αδυνατεί να εντοπίσει εγκαίρως ένα φορτωμένο στρατιωτικό drone, τότε δεν μιλάμε για «μεμονωμένο περιστατικό». Μιλάμε για θεσμική ανεπάρκεια.
Η κυβέρνηση οφείλει άμεσα να δώσει πλήρεις εξηγήσεις:
Πώς εισήλθε το drone στην ελληνική θαλάσσια επικράτεια;
Γιατί δεν εντοπίστηκε έγκαιρα;
Ποια πρωτόκολλα ασφαλείας απέτυχαν;
Και κυρίως: πόσο ασφαλείς είναι τελικά οι ελληνικές θάλασσες
Γιατί όταν οι πολίτες μαθαίνουν από ψαράδες και ξένα μέσα ενημέρωσης όσα θα έπρεπε να ανακοινώνει πρώτο το ελληνικό κράτος, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο επιχειρησιακό. Είναι βαθιά πολιτικό.
