Ήταν Νοέμβριος του 2015 όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως διεκδικητής τότε της αρχηγίας της Νέας Δημοκρατίας, προχωρούσε σε μια ασυνήθιστη για τα ελληνικά πολιτικά χρονικά κίνηση: ζητούσε «ένα μεγάλο συγγνώμη στον ελληνικό λαό για μια ανεύθυνη πρακτική του παρελθόντος», αναφερόμενος στα δάνεια-μαμούθ του κόμματός του. Λίγους μήνες μετά, ως φρέσκος πρόεδρος, παρουσίαζε μετά βαΐων και κλάδων το σχέδιο οικονομικής εξυγίανσης με τον βαρύγδουπο τίτλο «Βάζουμε σε τάξη το σπίτι μας».
Δέκα χρόνια μετά, η «τάξη» αυτή μοιάζει περισσότερο με οικονομικό real estate πολυτελείας παρά με νοικοκύρεμα.
Οι αριθμοί, οι οποίοι ως γνωστόν είναι αμείλικτοι και δεν έχουν κομματική ταυτότητα, αποδομούν πλήρως το αφήγημα της εξυγίανσης. Σύμφωνα με τους επίσημους ισολογισμούς, τα λειτουργικά έξοδα της Νέας Δημοκρατίας, που το 2020 είχαν καταφέρει να συγκρατηθούν στα 3,07 εκατομμύρια ευρώ, πήραν την ανηφόρα. Το 2022 εκτοξεύθηκαν στα 10,4 εκατομμύρια, το εκλογικό 2023 άγγιξαν το αστρονομικό ποσό των 18,37 εκατομμυρίων, ενώ και το 2024 παρέμειναν σε δυσθεώρητα ύψη, ξεπερνώντας τα 12 εκατομμύρια ευρώ.
Με απλά λόγια: Μέσα σε μια τετραετία, τα έξοδα λειτουργίας του κυβερνώντος κόμματος σχεδόν τετραπλασιάστηκαν. Σήμερα, το κόμμα που θα «μάζευε τα λουριά» ξοδεύει για τον εαυτό του σχεδόν τα διπλάσια από όσα ξόδευε το 2016.
Το ερώτημα δεν είναι απλώς αισθητικό ή διαχειριστικό· είναι βαθιά πολιτικό και ηθικό. Όταν ένας απλός πολίτης ή μια μικρομεσαία επιχείρηση βρίσκεται αντιμέτωπη με τον βραχνά των δανείων, η πρώτη συμβουλή κάθε οικονομικού συμβούλου και της ίδιας της κυβερνητικής πολιτικής, είναι η δραστική περικοπή των εξόδων για να αποπληρωθούν οι υποχρεώσεις.
Στην περίπτωση της ΝΔ, βλέπουμε το ακριβώς αντίθετο φαινόμενο. Τα χρέη προς τις τράπεζες συνεχίζουν να διογκώνονται, ξεπερνώντας κάθε φαντασία λόγω των τόκων, και την ίδια ώρα το κόμμα αυξάνει τις δαπάνες του σαν να μην τρέχει τίποτα. Αντί το πλεόνασμα της κρατικής χρηματοδότησης να κατευθύνεται στην αποπληρωμή των «αμαρτιών του παρελθόντος», καταναλώνεται σε μια προφανή οργανωτική και επικοινωνιακή υπερβολή.
Αν αυτή η εικόνα συνιστά «τάξη στο σπίτι», τότε μάλλον ζούμε στην εποχή που οι λέξεις έχουν χάσει εντελώς το νόημά τους. Εκτός αν ως «εξυγίανση» εννοούμε την ελευθερία να ξοδεύεις εκατομμύρια, την ώρα που το χρέος σου λειτουργεί με τους κανόνες του απυρόβλητου. Η ιστορία με το «συγγνώμη» του 2015 ήταν τελικά φτηνή, σε αντίθεση με τη λειτουργία του κόμματος, που αποδεικνύεται πανάκριβη.
