Ετοιμαστειτε για Κοσοβοποιηση της Ελλαδος...
Εμας θα σφαξουν αυτοι, οχι τους αδελφους τους, Τουρκους μουσουλμανους...
Με ένα βαρυσήμαντο άρθρο υπό τον τίτλο «Η Μετανάστευση μπορεί να παρέχει το ανθρώπινο δυναμικό για την Ευρωπαϊκή Άμυνα», ο αναλυτής Adham Sahloul, μέσα από το περιοδικό Foreign Policy, επιχειρεί –όπως εκτιμούν πολλοί– να ανοίξει μια συζήτηση που μέχρι πρότινος θεωρούνταν ταμπού: τη σύνδεση της μεταναστευτικής πολιτικής με τη στελέχωση των ευρωπαϊκών στρατών.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με δύο παράλληλες κρίσεις που οι κυβερνήσεις δεν έχουν ακόμη συνδέσει επαρκώς: τη δραματική έλλειψη στρατιωτικού προσωπικού και τη συνεχιζόμενη μεταναστευτική πίεση. Το άρθρο παρουσιάζει αυτή τη σύγκλιση ως «ευκαιρία», προτείνοντας ουσιαστικά τη δημιουργία οδού προς την ιθαγένεια για μετανάστες που θα καταταγούν στις ένοπλες δυνάμεις των χωρών υποδοχής.
Η ευρωπαϊκή λειψανδρία
Τα στοιχεία που παρατίθενται προκαλούν ανησυχία. Το 2025, η Bundeswehr φέρεται να αντιμετώπισε σοβαρές ελλείψεις στρατολόγησης, παρά τις εκτεταμένες εκστρατείες προσέλκυσης νέων. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι αποχωρήσεις στρατιωτικών ξεπερνούν τις νέες προσλήψεις, ενώ Γαλλία, Ιταλία και Ολλανδία εμφανίζουν σημαντικά ποσοστά κενών οργανικών θέσεων – σε ορισμένες περιπτώσεις άνω του 20%.
Η εικόνα αυτή αποτυπώνει μια βαθύτερη κρίση: τη δημογραφική συρρίκνωση και τη μειωμένη διάθεση των νέων Ευρωπαίων να ακολουθήσουν στρατιωτική καριέρα. Όμως το ερώτημα που τίθεται είναι αν η απάντηση σε αυτή την κρίση μπορεί –ή πρέπει– να είναι η στρατολόγηση μεταναστών με αντάλλαγμα την υπηκοότητα.
Η ελληνική πραγματικότητα και η ευθύνη της κυβέρνησης
Στην Ελλάδα, το πρόβλημα λειψανδρίας δεν είναι θεωρητικό. Υπάρχουν καταγεγραμμένα κενά στις στρατιωτικές σχολές και στον θεσμό των ΕΠΟΠ και στους τρεις κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων. Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έχει ξεκινήσει καμπάνια ενημέρωσης για την προσέλκυση νέων, ωστόσο τα πρώτα αποτελέσματα δεν φαίνεται να ανατρέπουν την αρνητική τάση.
Και εδώ ξεκινά η οξεία κριτική προς την κυβέρνηση του Κυριάκος Μητσοτάκης. Διότι η σημερινή κατάσταση δεν προέκυψε ξαφνικά. Είναι αποτέλεσμα ετών δημογραφικής αδράνειας, οικονομικής πίεσης στα νέα ζευγάρια και απουσίας μιας συνεκτικής, μακροπρόθεσμης εθνικής στρατηγικής για τις γεννήσεις και τη στήριξη της οικογένειας.
Αντί για ένα φιλόδοξο, πανεθνικό σχέδιο δημογραφικής ανάταξης με ορίζοντα 20-30 ετών, η δημόσια συζήτηση διολισθαίνει –επικίνδυνα– σε σενάρια υποκατάστασης του εγχώριου ανθρώπινου δυναμικού από αλλοδαπούς νεοαφιχθέντες.
Ζήτημα εθνικής ασφάλειας
Για χώρες με διαφορετική γεωπολιτική θέση και ιστορικό ενσωμάτωσης, όπως η Γαλλία ή το Ηνωμένο Βασίλειο, η συζήτηση αυτή μπορεί να έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά. Η Ελλάδα, όμως, δεν είναι μια οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα.
Βρίσκεται σε μια από τις πιο εύφλεκτες περιοχές της Ευρώπης, με διαρκή ένταση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο και με μια γειτονική δύναμη που επενδύει συστηματικά σε εξοπλισμούς και στρατιωτική ισχύ. Η συνοχή, η κοινή κουλτούρα και η αίσθηση αποστολής των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων αποτελούν κρίσιμο παράγοντα αποτροπής.
Η ιδέα μαζικής στρατολόγησης νεοεισερχόμενων μεταναστών –με διαφορετική γλώσσα, θρησκεία και πολιτισμικά βιώματα– εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη συνοχή και την επιχειρησιακή αξιοπιστία σε περίπτωση κρίσης. Δεν πρόκειται για ιδεολογική εμμονή, αλλά για ζήτημα εθνικής ασφάλειας.
Δημογραφία ή «εύκολες λύσεις»;
Το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι υπαρξιακό. Αν δεν υπάρξει άμεση, διακομματική και μακρόπνοη στρατηγική στήριξης των ελληνικών οικογενειών, η λειψανδρία θα επιδεινώνεται. Όμως η απάντηση δεν μπορεί να είναι η βιαστική υιοθέτηση ευρωπαϊκών «πειραμάτων» που αντιμετωπίζουν τους στρατούς ως μηχανισμούς κοινωνικής ενσωμάτωσης.
Η Ιστορία έχει δείξει ότι όταν ένα κράτος αδυνατεί να στηριχθεί σε συμπαγή εθνικό κορμό για την άμυνά του, οι συνέπειες μπορεί να είναι ολέθριες. Η Ελλάδα οφείλει να επενδύσει πρωτίστως στους δικούς της πολίτες, στη δική της δημογραφική αναγέννηση και σε μια στρατηγική που θα ενισχύει –και δεν θα διακινδυνεύει– τη συνοχή των Ενόπλων Δυνάμεων.
Κάθε άλλη επιλογή απαιτεί βαθιά, ειλικρινή και υπεύθυνη δημόσια συζήτηση – όχι σιωπηλές μετατοπίσεις πολιτικής που μπορεί να καθορίσουν το μέλλον της χώρας για δεκαετίες.
