Πέντε χρόνια μετά… και οι πληγές μας ακόμα αιμορραγιύν. Ο πόνος δεν λέει να καταλαγιάσει.
Στην Καβάλα αποφασίστηκε χθες η εκταφή 150 Ελλήνων πολιτών, επειδή —όπως καταγγέλλεται— τα σώματα δεν διαλύονται εξαιτίας του απαράδεκτου πρωτοκόλλου ταφής που επιβλήθηκε τότε σε όσους έφυγαν με κορωνοϊό.
Ένα πρωτόκολλο που δεν έφερε γαλήνη και προστασία, αλλά έσπειρε φόβο σε μια ήδη φοβισμένη κοινωνία. Φόβο που έγινε εργαλείο χειραγώγησης.
Την περίοδο εκείνη εφαρμόστηκαν πρακτικές “δήθεν ακραίας βιολογικής απειλής” — πρακτικές που διεθνώς συναντώνται σε περιπτώσεις ιογενούς ίκτερο-αιμορραγικού πυρετού, όπως στον Έμπολα, στον Λάσσα ή στον δάγκειο πυρετό.
Όμως η COVID-19 ήταν αναπνευστική λοίμωξη. Δεν ήταν ίκτερο-αιμορραγικός πυρετός. Και επιπλέον: ο νεκρός δεν αναπνέει — άρα δεν μεταδίδει.
Κι όμως, άνθρωποι σφραγίστηκαν σε πλαστικές θήκες και ειδικές σακούλες, στερώντας από τις οικογένειές τους το ύστατο ανθρώπινο άγγιγμα και την παρηγοριά της ιεράς ορθόδοξης παράδοσής μας.
Και τώρα, οι συγγενείς καλούνται να ζήσουν δεύτερο αποχαιρετισμό. Μια δεύτερη κηδεία. Έναν δεύτερο ψυχικό Γολγοθά.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη —και όσοι σχεδίασαν/υπέγραψαν/επέβαλαν αυτά τα πρωτόκολλα— οφείλει να λογοδοτήσει. Με καθαρές, τεκμηριωμένες απαντήσεις. Με ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Με σεβασμό στη μνήμη των νεκρών και στον πόνο των οικογενειών.
Η Δημοκρατία δεν φοβάται τον έλεγχο.
Η Πατρίδα μας δεν αντέχει άλλη σιωπή.
Ο σεβασμός προς τους νεκρούς δεν είναι διοικητική λεπτομέρεια — είναι ζήτημα αξιοπρέπειας.
