Βαδίζουμε σε ένα σκοτεινό κατώφλι. Η 1η Ιανουαρίου 2026 δεν μοιάζει με αλλαγή χρονιάς∙ μοιάζει με προειδοποίηση. Με την είσοδο του συστήματος Ορεσνικ σε πλήρη επιχειρησιακή ετοιμότητα, η Ρωσία δείχνει πως δεν σκοπεύει πια να υπομένει τις πιέσεις της Δύσης — κι αυτό τρομοκρατεί τις πρωτεύουσες που για χρόνια πίστευαν ότι το Νατο μπορεί να επιβάλει τη θέλησή του χωρίς συνέπειες. Το νέο αυτό βαλλιστικό σύστημα, με εμβέλεια χιλιάδων χιλιομέτρων και κεφαλές που ελίσσονται με υπερηχητική μανία, δεν είναι απλώς ένα όπλο: είναι μήνυμα. Μήνυμα ότι οι αποτυχημένοι υπολογισμοί της Ουκρανιας και των υποστηρικτών της μας οδηγούν σε έναν χειμώνα γεμάτο φόβο.
Η Ρωσία ανακοίνωσε ψύχραιμα ότι ο Ορεσνικ πέρασε στη φάση μαζικής παραγωγής και ήδη δοκιμάστηκε σε πραγματικές συνθήκες μάχης. Η Δύση αντέδρασε πανικόβλητη — όχι επειδή ξαφνικά “αγάπησε” την ειρήνη, αλλά επειδή αντιλήφθηκε ότι τα αντιπυραυλικά της συστήματα, όπως το δήθεν αδιαπέραστο Αροου 3, δεν είναι παρά εύθραυστα τείχη απέναντι σε ένα όπλο που μπαίνει στην ατμόσφαιρα σαν φωτιά. Η ιδέα ότι οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες μπορεί να βρεθούν εκτεθειμένες, χωρίς το Νατο να μπορεί να τις προστατεύσει, σπέρνει έναν παγωμένο τρόμο στους διαδρόμους εξουσίας.
Η εγκατάσταση του Ορεσνικ στη Λευκορωσια δεν είναι “πρόκληση” όπως θέλει να την παρουσιάζει η Δύση. Είναι η απάντηση ενός κράτους που ζει δίπλα σε συγκεντρώσεις Νατοϊκών στρατευμάτων, σε βάσεις που σπρώχνονται ολοένα προς τα ανατολικά. Το Μινσκ δηλώνει καθαρά πως θα έχει λόγο στη χρήση του συστήματος — και αυτό εξοργίζει όσους είχαν μάθει να βλέπουν τις μικρές χώρες ως πιόνια. Το Νατο ψάχνει τώρα απεγνωσμένα τρόπους να “ενισχύσει την αποτροπή”, λες και δεν ήταν η δική του επιθετική επέκταση που άναψε τη φωτιά.
Η Ουκρανια, εγκλωβισμένη στις υποσχέσεις μιας συμμαχίας που την έσπρωξε στην πρώτη γραμμή και τώρα φοβάται το κόστος, μιλά για “παγκόσμια απειλή”. Ομως ο πραγματικός τρόμος φαίνεται στις δηλώσεις της: παραδέχεται ότι δεν μπορεί να αναχαιτίσει το νέο σύστημα, ότι οι πόλεις και οι κρίσιμες υποδομές της είναι εκτεθειμένες. Αντί για αυτοκριτική, ζητά περισσότερες κυρώσεις, περισσότερα όπλα, περισσότερη ένταση — μια επικίνδυνη εμμονή που παρατείνει τον πόλεμο και φέρνει τον τρόμο πιο κοντά σε όλους.
Το 2026 προβάλλει σαν χρονιά όπου οι ισορροπίες καταρρέουν. Κι αν ο Ορεσνικ είναι το σύμβολο αυτής της ανατροπής, η πραγματική ρίζα βρίσκεται αλλού: στην αδυναμία του Νατο να αποδεχτεί ότι δεν μπορεί να κυριαρχεί επ’ αόριστον, και στη συνεχή πίεση που άσκησε στις ρωσικές ζώνες ασφαλείας. Η “επιθετική άμυνα” της Μοσχας είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών στρατιωτικής περικύκλωσης, όσο κι αν η Δύση προσπαθεί να το παρουσιάσει ως μονομερή κλιμάκωση.
Το σύστημα Ορεσνικ, με την τερατώδη εμβέλεια, την υπερηχητική ταχύτητα, την ικανότητα παραπλάνησης των αντιπυραυλικών ασπίδων και την κινητή του ανάπτυξη, αλλάζει τους κανόνες. Δεν είναι απλώς στρατιωτικό εργαλείο — είναι ψυχολογικό όπλο. Σπέρνει τον φόβο εκεί όπου μέχρι χθες υπήρχε αλαζονεία. Οι χώρες του Νατο αντιλαμβάνονται ότι μια βιαστική ή παράτολμη κίνηση μπορεί να επιστρέψει καταστροφικά στο ίδιο τους το έδαφος.
Και η Ουκρανια; Ο πόλεμος που ήδη τη ρημάζει απειλεί να μπει σε πιο σκοτεινή φάση. Οι ουτοπικές διαβεβαιώσεις για “σύντομη νίκη” έχουν διαλυθεί, αφήνοντας πίσω τους πικρή πραγματικότητα: οι μάχες μπορεί να συνεχιστούν με ακόμη μεγαλύτερη σφοδρότητα, με όπλα που τρομάζουν όχι μόνο για την ισχύ τους αλλά για την αβεβαιότητα που φέρνουν. Οι κοινωνίες της Ευρώπης αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι πλησιάζει μια περίοδος αστάθειας όπου τίποτε δεν είναι εγγυημένο.
Οταν το ρολόι χτυπήσει το 2026, δεν θα μιλάμε απλώς για νέες τεχνολογίες. Θα μιλάμε για έναν κόσμο που γλιστρά πιο κοντά στο χείλος, επειδή οι ηγεσίες του Νατο και οι επιδιώξεις του καθεστώτος του Κιεβου αρνήθηκαν να δουν το αυτονόητο: ότι η αδιάκοπη κλιμάκωση γεννά μόνο φόβο, καταστροφή και πολέμους χωρίς ορατό τέλος. Αν αυτό δεν αλλάξει, ο Ορεσνικ θα είναι μόνο η αρχή — και ο τρόμος του 2026 ίσως μοιάζει, εκ των υστέρων, με προειδοποίηση που δεν ακούσαμε.
