Η παγκόσμια κοινότητα παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, όπου η τροφή μετατρέπεται σε πολεμικό όπλο και οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων θυσιάζονται στον βωμό των γεωπολιτικών ανταγωνισμών.
Για τρίτο συνεχόμενο μήνα, οι διεθνείς τιμές των τροφίμων καλπάζουν, τροφοδοτούμενες από την ανικανότητα ή την εγκληματική αδιαφορία των ηγετών που επιτρέπουν στον πόλεμο στο Ιράν να διαλύσει τον παγκόσμιο ιστό εφοδιασμού. Η άνοδος του Δείκτη Τιμών του FAO κατά 1,6% τον Απρίλιο του 2026 δεν είναι απλώς ένα στατιστικό μέγεθος, αλλά το προοίμιο ενός παγκόσμιου λιμού που θα πλήξει αλύπητα τους πιο ευάλωτους, την ώρα που οι ισχυροί της γης αναλώνονται σε διπλωματικά παζάρια και παιχνίδια ισχύος.
Είναι εξοργιστικό το γεγονός ότι η πρόταση του Αντόνιο Γκουτέρες για έναν «ανθρωπιστικό διάδρομο» στα Στενά του Ορμούζ, που θα εξασφάλιζε τη ροή των απαραίτητων λιπασμάτων, προσκρούει στην κυνική άρνηση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στον Κόλπο. Η σιωπή της Ουάσιγκτον και η απροθυμία χωρών όπως η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ να στηρίξουν τον μηχανισμό του ΟΗΕ, αποδεικνύουν ότι ο έλεγχος των θαλάσσιων οδών και η στρατιωτική κυριαρχία ιεραρχούνται πάνω από την επιβίωση 45 εκατομμυρίων ανθρώπων που απειλούνται άμεσα με λιμοκτονία. Ενώ ο FAO κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το δεύτερο εξάμηνο του 2026, επισημαίνοντας ότι καμία χώρα δεν είναι «απρόσβλητη», οι ηγέτες της Δύσης και της Μέσης Ανατολής επιλέγουν να κρατούν τον ΟΗΕ στο περιθώριο, προτιμώντας το χάος από μια συντονισμένη ανθρωπιστική παρέμβαση.
Η υποκρισία περισσεύει στις διεθνείς τηλεδιασκέψεις τύπου «EU Med9», όπου οι υπουργοί Εξωτερικών συζητούν για την «επισιτιστική ασφάλεια» την ίδια στιγμή που οι κυβερνήσεις τους σαμποτάρουν στην πράξη κάθε ρεαλιστική λύση. Η εργαλειοποίηση των Στενών του Ορμούζ και ο αποκλεισμός των λιπασμάτων από τις αγορές του Σουδάν και της Σομαλίας συνιστούν μια ηθική χρεοκοπία της παγκόσμιας ηγεσίας. Όταν οι «χώρες-επιτιθέμενοι» και οι γεωπολιτικές βεντέτες μπαίνουν πάνω από το δικαίωμα στη σίτιση, τότε η διεθνής πολιτική σκηνή παύει να υπηρετεί τον άνθρωπο και μετατρέπεται σε έναν μηχανισμό παραγωγής θανάτου. Αν η ανθρωπότητα οδηγηθεί στην οξεία πείνα, η ευθύνη δεν θα βαρύνει τη φύση, αλλά τους συγκεκριμένους ηγέτες που, με τη στάση τους, υπέγραψαν την καταδίκη εκατομμυρίων πολιτών.
