Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, κατά την παρέμβασή του στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, έθεσε επί τάπητος ένα σενάριο που προκαλεί εύλογη ανησυχία: την πιθανή συμμετοχή της Ελλάδας σε στρατιωτική επιχείρηση για την προστασία των Στενών του Ορμούζ.
Με μια δήλωση που δείχνει να αγνοεί τις εγχώριες προτεραιότητες, ο κ. Δένδιας υποστήριξε ότι «εάν υπάρξει εκεχειρία και εάν υπάρξει μια επιχείρηση», η Ελλάδα θα μπορούσε να συζητήσει τη συνδρομή της, προσθέτοντας μάλιστα την κριτική του προς τους ευρωπαίους εταίρους που δεν διαθέτουν επαρκή αριθμό πλοίων για την επιχείρηση «Ασπίδες».
Η ρητορική αυτή, αν και τυλιγμένη στο πέπλο της «διεθνούς νομιμότητας» και της «ελευθερίας της ναυσιπλοΐας», αποτελεί την απόλυτη απόδειξη ότι ο Υπουργός κινείται σε ένα παράλληλο σύμπαν. Την ώρα που η ελληνική κοινωνία δοκιμάζεται από την ακρίβεια, την υποβάθμιση του επιπέδου ζωής και τις ανοιχτές πληγές στην εθνική ασφάλεια, η κυβέρνηση δείχνει να προτεραιοποιεί την εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων σε γεωπολιτικά παίγνια χιλιάδες μίλια μακριά.
Το να ισχυρίζεται ο κ. Δένδιας ότι η Ελλάδα πρέπει να πρωτοστατεί σε επιχειρήσεις στο Ορμούζ, «κουνώντας το δάχτυλο» στις Βρυξέλλες για την έλλειψη πλοίων, είναι μια πολιτική επιλογή που στερείται σοβαρότητας. Η προσπάθεια της κυβέρνησης να προβάλλει μια εικόνα «διεθνούς παίκτη», την ώρα που το εσωτερικό μέτωπο απαιτεί συγκέντρωση και σοβαρή διαχείριση, αποδεικνύει ότι η ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας ζει σε μια δική της πραγματικότητα. Δεν αντιλαμβάνονται ότι οι «διακηρύξεις» και οι στρατιωτικές εμπλοκές δεν αποτελούν λύση για τον πληθωρισμό ή την ανασφάλεια του μέσου Έλληνα πολίτη.
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι αυτή η στρατηγική ατζέντα, που φέρνει τη χώρα μας σε ρόλο «διεθνούς χωροφύλακα», δεν έχει συζητηθεί ουσιαστικά στη Βουλή, όπου η κυβερνητική πλειοψηφία επιλέγει να εξαντλείται σε επικοινωνιακές κορώνες αντί για εθνική συνεννόηση. Όταν ο κ. Δένδιας μιλάει για «αποδοχή των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου» στο Ορμούζ, αποφεύγει επιμελώς να απαντήσει πώς αυτή η εμπλοκή διασφαλίζει τα εθνικά μας συμφέροντα και δεν μας εκθέτει σε αχρείαστους κινδύνους.
Η κυβέρνηση οφείλει να καταλάβει ότι η Ελλάδα δεν είναι μια υπερδύναμη που μπορεί να διαχειριστεί κάθε παγκόσμια κρίση με τη χρήση στρατιωτικών μέσων. Η εμμονή σε τέτοιου είδους «στρατηγικές» δείχνει μια ηγεσία αποκομμένη από το έδαφος, η οποία θεωρεί ότι η πολιτική κύρους υπερέχει της προστασίας των πραγματικών συμφερόντων του λαού. Αν ο κ. Δένδιας πιστεύει ότι το μέλλον της χώρας περνάει υποχρεωτικά από τις επιχειρήσεις στο Ορμούζ, τότε η απόσταση μεταξύ της κυβερνητικής αλαζονείας και της καθημερινής αγωνίας των πολιτών είναι πλέον χαοτική και μη αναστρέψιμη.
