Η Μέση Ανατολή έχει μετατραπεί σε ένα εφιαλτικό ηφαίστειο που εκρήγνυται, με την Τουρκία και το Ισραήλ να οδηγούνται σε μια μετωπική, αιματηρή σύγκρουση που δεν έχει προηγούμενο. Η παλιά διπλωματική αβρότητα έχει δώσει τη θέση της σε μια ωμή, θανάσιμη εχθρότητα, καθώς οι δύο περιφερειακοί γίγαντες αντιλαμβάνονται πλέον ο ένας τον άλλον ως υπαρξιακή απειλή. Η Ευρώπη, μέσω της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, έριξε λάδι στη φωτιά, εξισώνοντας την Τουρκία με τις δυνάμεις του «άξονα του κακού», σπρώχνοντας την Άγκυρα στην απομόνωση και την επιθετικότητα.
Το μίσος έχει πάρει προσωπικές διαστάσεις, με τον Ερντογάν να αποκαλεί τον Νετανιάχου «Χίτλερ της εποχής μας» και το Ισραήλ να απαντά χαρακτηρίζοντας την Τουρκία ως το «νέο Ιράν», το επόμενο τρομοκρατικό καθεστώς που πρέπει να εξουδετερωθεί. Με το 93% του τουρκικού λαού να πνέει μένεα κατά του εβραϊκού κράτους, η ρήξη δεν είναι πλέον πολιτική, είναι δομική και κοινωνική. Στο μέτωπο της Συρίας, η ένταση φτάνει στο ζενίθ· εκεί που τα συμφέροντα των δύο δυνάμεων συγκρούονται πάνω από τα ερείπια, ο Χακάν Φιντάν προειδοποιεί πως το Ισραήλ χρειάζεται πάντα έναν εχθρό για να επιβιώσει και αυτός ο εχθρός είναι πλέον η Τουρκία.
Δεν πρόκειται για μια απλή κρίση, αλλά για το προοίμιο ενός ολοκληρωτικού πολέμου. Οι ζώνες ασφαλείας που στήνει το Ισραήλ σε Λίβανο και Συρία εκλαμβάνονται από την Άγκυρα ως πολιορκητικός κριός κατά της δικής της εδαφικής ακεραιότητας. Η Ανατολική Μεσόγειος παύει να είναι θάλασσα εμπορίου και γίνεται πεδίο μάχης για την απόλυτη κυριαρχία. Αν η Τουρκία βαδίσει στον δρόμο του Ιράν, τότε η ανθρωπότητα βρίσκεται μπροστά σε μια παγκόσμια ανάφλεξη που κανείς δεν θα μπορέσει να σταματήσει.
Τι σημαίνει για την Ελλάδα μία σύγκρουση Ισραήλ – Τουρκίας
Μια ενδεχόμενη στρατιωτική ή ολοκληρωτική γεωπολιτική σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας θα αποτελούσε τον απόλυτο εφιάλτη, αλλά και μια κρίσιμη πρόκληση για την ελληνική εξωτερική πολιτική και ασφάλεια:
Άμεση Απειλή Ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο: Η Ελλάδα βρίσκεται στο γεωγραφικό επίκεντρο. Μια σύγκρουση θα μετέτρεπε τις ελληνικές θάλασσες και τον εναέριο χώρο σε ζώνη υψηλού κινδύνου. Η ελεύθερη ναυσιπλοΐα θα σταματούσε, ενώ ο κίνδυνος «ατυχήματος» ή εμπλοκής ελληνικών δυνάμεων θα αυξανόταν κατακόρυφα.
Προσφυγικό Κύμα Μεγατόνων: Μια αποσταθεροποιημένη Τουρκία, υπό το βάρος ενός πολέμου ή εσωτερικής κατάρρευσης, θα σήμαινε την κατάρρευση των συνόρων. Εκατομμύρια πρόσφυγες (Τούρκοι και Σύριοι που ζουν εκεί) θα κατευθύνονταν προς τα ελληνικά νησιά και τον Έβρο, δημιουργώντας μια ανθρωπιστική και εθνική κρίση που η Ελλάδα αδυνατεί να διαχειριστεί μόνη της.
Διπλωματικό Δίλημμα και Συμμαχίες: Η Ελλάδα έχει χτίσει μια στρατηγική συμμαχία «ζωής» με το Ισραήλ τα τελευταία χρόνια. Σε περίπτωση πολέμου, η Αθήνα θα πιεστεί να πάρει ξεκάθαρη θέση. Η στήριξη στο Ισραήλ θα σήμαινε την οριστική και βίαιη ρήξη με την Τουρκία, με άγνωστες συνέπειες στα ελληνοτουρκικά (Θράκη, Αιγαίο, Κύπρος).
Ενεργειακός Στραγγαλισμός: Τα σχέδια για τον EastMed και τη μεταφορά φυσικού αερίου προς την Ευρώπη θα τινάζονταν στον αέρα. Η Ελλάδα, που φιλοδοξεί να γίνει ενεργειακός κόμβος, θα βρισκόταν σε μια περιοχή όπου οι υποδομές θα αποτελούσαν τους πρώτους στόχους των πυραυλικών επιθέσεων
Από την άλλη πλευρά, η Ελλάδα θα καθίστατο ο μοναδικός ασφαλής δίαυλος της Δύσης προς την περιοχή. Αυτό θα μπορούσε να αναβαθμίσει τον ρόλο της ως οχυρό του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, αλλά με το τίμημα να βρίσκεται στην «πρώτη γραμμή» του μετώπου.
Για την Ελλάδα, μια τέτοια σύγκρουση δεν είναι ένα μακρινό σενάριο, αλλά μια υπαρξιακή απειλή. Η Αθήνα θα καλούνταν να ισορροπήσει σε ένα τεντωμένο σκοινί, προστατεύοντας τα σύνορά της από τη διάλυση της γείτονος, ενώ παράλληλα θα έπρεπε να διατηρήσει τη στρατηγική της σχέση με το Ισραήλ χωρίς να γίνει το «επόμενο θύμα» της τουρκικής απελπισίας.
